Emma Helpt drukte me met mijn neus op de feiten

Emma Helpt drukte me met mijn neus op de feiten

Kas Moes was ruim 20 jaar docent toen hij besloot het roer om te gooien. Hij meldde zich aan bij Emma Helpt en volgde de opleiding tot professioneel roostermaker. Begin dit jaar werd hij door Emma Helpt ingezet om tijdelijk een van de drie roostermakers te vervangen bij het Carmel College Salland in Raalte, dat met een team van 300 medewerkers het hele aanbod aan voortgezet onderwijs – van praktijkonderwijs tot aan gymnasium – aanbiedt. Het bleef niet bij een tijdelijke invulling. Sinds oktober 2019 is Kas hier in vaste dienst.

Tekst: Ellen Smink
Fotografie: Lilian van Rooij

Het paste precies

Voordat Kas zich bij Emma Helpt liet omscholen zette hij als coördinerend docent het ISK Zutphen op, een school voor ‘Eerste Opvangonderwijs’ voor kinderen tussen de 12 en 18 jaar die de Nederlandse taal niet of nauwelijks beheersen. “Ik startte daarmee in 2016 in opdracht van zes Zutphense scholen voor voortgezet onderwijs. Ik hield me bezig met de totale organisatie, maar in november 2018 was mijn bijdrage wel klaar. Daarna kreeg ik niet meer de energie om weer fulltime voor de klas te staan.

Uiteindelijk besloot ik om roostermaker te worden. Het paste precies; Emma Helpt ging net een nieuwe cursus van tien weken doen en een deel ervan viel in de zomervakantie. Ik had vier jaar lang mijn spaarverlof opgespaard en kon dat aan de zomervakantie plakken. Tot de zomervakantie van 2019 bleef ik nog wel een dag in de week bijlessen Nederlands, Duits, Engels, Frans en wiskunde verzorgen voor leerlingen van Het Stedelijk in Zutphen (sinds 1 augustus 2019 onderdeel van het Eligant College, red.).” 

Werner Peters, Carmel College:

“We kunnen wel heel stoer zeggen dat we anders zijn dan andere scholen, maar in de basis komt het qua roosteraanpak op hetzelfde neer.”

Uniek door breed aanbod

Inmiddels is Kas dus vast aan de slag bij het Carmel College Salland. Dat het roosteren van het onderwijs met zoveel variabelen een behoorlijke uitdaging is, moge duidelijk zijn. Toch wil Werner Peters, Directeur Bedrijfsvoering van het Carmel College en onder andere verantwoordelijk voor de roostering, in dit opzicht niet spreken van een unieke situatie. “We kunnen wel heel stoer zeggen dat we anders zijn dan andere scholen, maar in de basis komt het qua roosteraanpak op hetzelfde neer. Deze school is uniek in zijn setting, brede aanbod en dienstverleningspakket. Je maakt onderscheid in de lessen die je aanbiedt, maar niet in de structuur die erachter zit.”

Wensen werkbaar maken

De structuur van het roosteren mag dan vergelijkbaar zijn met dat van andere scholen, een uitdaging is het zeker. “Het voordeel is dat ik een stuk ervaring meeneem”, zegt Kas. “Ik heb vroeger ook wel eens mijn hoofd gestoten. De opbouw en inrichting van een rooster waren mij wel bekend. Ik heb in het verleden zelf ook roosters gemaakt, al deed ik dat op een simpele manier nog in Excel. Vandaar dat ik mij tijdens de opleiding bij Emma Helpt vooral gericht heb op het werken met een roosterprogramma. Daarbij waren samenwerking, uitwisseling en overleg met medecursisten cruciaal en erg prettig. Mijn dank gaat dus ook uit naar de dames waarmee ik de opleiding mocht doorlopen.

Emma Helpt is een professioneel opgezette organisatie. Door de kleinschaligheid is het overzichtelijk en menselijk. De mensen die er werken zijn zonder uitzondering betrokken, behulpzaam en goed bereikbaar. Bij Emma Helpt ben ik ook met mijn neus op de feiten gedrukt dat heel nauwkeurig werken en helder en duidelijk communiceren vereisten zijn in dit vak. Ik zie roosteren ook echt als een vak en niet als een bijkomstigheid die je er eventjes bij doet. Ik houd ervan in het veld te staan en dan is dit een ideale positie. Alles komt langs, je kunt je overal over buigen en je maakt wensen werkbaar. Ja, wensen werkbaar maken, daar gaat het om in dit vak.”

Roostermaker Kas Moes:

“Ik zie het roosteren echt als een vak en niet als een bijkomstigheid die je er eventjes bij doet.”

Je rol kennen

Dat het roosteren niet altijd gaat zoals je van tevoren bedacht hebt, weet Kas als geen ander. “Ik begon hier met de dagroosters. Dat was de taak van de collega die was uitgevallen, dus deed ik dat ook. Het eerste waarop ik stuitte was dat die basisroosters om de twee weken veranderden. Ik wilde een andere structuur aanbrengen waardoor dit niet meer zo zou zijn, maar noodgedwongen kom ik op hetzelfde werkpatroon uit als de vorige roostermaker. Dat is een gegeven waar ik nu ook tegenaan loop: een basisrooster dat om de twee weken wordt bijgesteld.

Als roostermaker moet je je rol kennen. Van de keuzes die in het onderwijs gemaakt worden, moet je als roostermaker afblijven. Een teamleider die bezig is met het veranderen van onderwijs zal aan mij vragen of ik nog wat tips heb, maar uiteindelijk beslissen zij en haar team en daar heb ik niets over te zeggen. Het enige wat ik er vanuit mijn rol van hoef te vinden, is: kan ik het toepasbaar maken zonder dat het rooster in gevaar komt? Er is altijd een begrenzing in hoever je kunt gaan. Als het puntje bij het paaltje komt, ga je erover in gesprek. Op een bepaald moment denk je dat iets de beste oplossing is. Pas aan het eind van de rit weet je of het inderdaad de beste oplossing was.”